Los dias son largos, tienen 24 horas, y hoy por hoy, a mi las tardes se me hacen de 60 horas mirando los apuntes. Miro la hora y cada vez pasa más despacio, me impaciento, miro y vuelvo a mirar el reloj y descubro que las manillas corren hacia detrás en vez de hacia delante. Me levanto a beber agua, le doy un beso a mi madre y me siento frente a los libros de nuevo. Pasa un rato largo, y al levantar la vista descubro que no ha pasado mas que una hora de ese lento tiempo. Me vuelvo a levantar con la excusa de ir al baño, miro por la ventana y ya está oscuro, sin embargo no son más que las 6 de la tarde. La luz del sol es la típica del invierno, sin embargo, en la calle parece primavera, y esto me trastorna más aun, ¿como pueden ser las 6 en invierno y podemos ir por la calle en manga corta? es deprimente, el invierno sin frío no es invierno, las moscas no saben bien donde dirigirse, hace calor, pero ya casi ha llegado diciembre. Todo parece ir más lento que de costumbre, sin embargo, si te paras a pensar, el tiempo pasa igual de rápido que siempre, ¿no será que estoy perdiendo el tiempo?¿no será que me estoy volviendo loca? sin embargo aqui estan, minutos que parecen horas y horas que parecen años. Y el tiempo sigue pasando, sin esperar a nadie, por mucho que parezca quieto, pasa un momento tras otro, un momento que dura lo que un soplido, que nunca más volverá, y sin embargo, muchos, aunque nunca volverán, quedan dibujados en tus retinas y de tu mente nunca se marcharán.
Después de unos dias poniendome en mi sitio, cogiendo conciencia real de esta nueva situación, llega el momento de seguir con la vida, intentando superar la tristeza de la pérdida, aunque yo creo que eso nunca se supera, sino que se aprende a convivir con ello.
Es duro acostumbrarte a que nunca mas vas a oir su voz, ni ver su cara envejecer, que no va a ser consciente de los logros que vas a hacer en esta vida para que pueda sentirse orgulloso de los suyos. Es dificil pensar que no vas a poder compartir con él más momentos de felicidad, ni de tristeza. Pero así es la vida, y hay que aguantar todo lo que te viene encima, porque seguro que te fortalece, cada prueba que pasas te hace mas fuerte.
Por el momento yo voy a seguir estudiando lo que pueda, que pronto será el gran dia de la verdad y tengo que intentar poder hacer todo lo que esté en mi mano para salir victoriosa. Mis retos también tienen que seguir adelante.
En fin, papá que los que nos quedaos aqui tenemos que seguir viviendo y luchando por lo que nos queda. Miles de besos.
Parece que el lunes estuviera anticipando lo ocurrido, puesto que eso es lo que siento desde que ayer 17 de noviembre mi padre nos dejó.Se que no me he sentido sola en ningún momento, que he tenido gente a mi lado, y así lo he dicho en otros post, pero dentro de mi ser, me siento sola, se fue una gran parte de mi, aunque siempre nos peleabamos, era nuestra forma de manifestarnos amor, porque peleabamos porque nos importaba que las cosas le fueran al otro lo mejor posible, porque nos queríamos.PAPÁ, DESCANSA EN PAZ. TE QUEREMOS Y TE ECHAREMOS DE MENOS POR AQUI.
Soledad es sentir que la gente no te reconoce po lo que eres. Soledad es sentirte invisible, incomprendida. Soledad es tristeza. Soledad es una lagrima que nadie ve. Soledad es estar perdido en los laberintos de tu mente. Soledad es cuando esa complicidad desaparece. Soledad es sentirte traicionada Soledad es cuando pides un abrazo y se te niega. Soledad es un secret. Soledad es compartir ese secreto y sentir que nadie en el mundo parece entenderlo. La soledad es como el silencio
Y en el fondo, solo en soledad podemos sentir y saber de verdad quien somos, hasta sentir que en realidad nunca estamos solos. Saber que somos nuestros mejores amigos y así encontrar la paz
Aqui os dejo hoy un fragmento del cuento de Momo que me encanta...
Lo que la pequeña Momo sabía hacer como nadie era escuchar. Eso no es nada especial, dirá, quizás, algún lector; cualquiera sabe escuchar.
Pues eso es un error. Muy pocas personas saben escuchar de verdad. Y la manera en que sabía escuchar Momo era única.
Momo sabía escuchar de tal manera que a la gente tonta se le ocurrían, de repente, ideas muy inteligentes. No porque dijera o preguntara algo que llevara a los demás a pensar esas ideas, no; simplemente estaba allí y escuchaba con toda su atención y toda simpatía. Mientras tanto miraba al otro con sus grandes ojos negros y el otro en cuestión notaba de inmediato cómo se le ocurrían pensamientos que nunca hubiera creído que estaban en él.
Sabía escuchar de tal manera que la gente perpleja o indecisa sabía muy bien, de repente, qué era lo que quería. O los tímidos se sentían de súbito muy libres y valerosos. O los desgraciados y agobiados se volvían confiados y alegres. Y si alguien creía que su vida estaba totalmente perdida y que era insignificante y que él mismo no era más que uno entre millones, y que no importaba nada y que se podía sustituir con la misma facilidad que una maceta rota, iba y le contaba todo eso a la pequeña Momo, y le resultaba claro, de modo misterioso mientras hablaba, que tal como era sólo había uno entre todos los hombres y que, por eso, era importante a su manera, para el mundo.
Altibajos y más altibajos... así es como tengo el cuerpo y las hormonas, mareadas, revolucionadas, que ya no saben hacia donde ir; y es que con tanto ir y venir...
Me quedan pocos dias para mis oposiciones y mucho trabajo todavía por delante para hacer, lo que me mantiene ocupada y centrada, o al menos así debería ser. Hay momentos en los que me centro y adelanto mucho, pero otros en los que mi mente dice basta y se bloquea. La situacón con mi padre mejora un poquito cada día, y eso me mantiene un poquito con ánimos, aunque vigilante, pero él se cansa, se aburre y se entristece, dejando de hacernos caso cuando vamos a verlo, por lo que el ánimo decae de nuevo. Estoy descubriendo la gente que me quiere de verdad, que me da fuerza y cariño, cosa que me hace subir esos ánimos.
En fin, que espero pronto poder pararme un poquito a descansar mi mente y mi cuerpo. Suerte que mientras tanto lo de la natación lo voy cumpliendo y me permite desahogarme un poquito y soltar lo que llevo por dentro.
... A las 10:00h de la mañana estaré en Madrid, en una de las aulas de la Facultad de Medicina. Sí, por fin salió la fecha de mis oposiciones. Ese día, ese temido y a la vez esperado día, por fin lo veo más cercano.
La verdad es que por un lado, tengo ganas de que llegue, necesito quitarme eso de la cabeza, aunque en el fondo, me siento perdida, me siento poco preparada... y es que con todo lo que ha estado aconteciendo en mi vida. Tengo muchos altibajos de emociones, sentimientos, concentración... días en los que avanzo mucho y días en los que avanzo poco...
Pero bueno, yo estoy haciendo lo que puedo, y eso es lo que importa no? La verdad es que aprobar estas oposiciones seria importante para mí, por supuesto, pero en este tiempo me ha cambiado mucho la perspectiva de las cosas, mi escala de valores ha cambiado, y aunque es importante aprobar, no lo es tanto si lo comparas con otras cosas, es cuestion de priorizar...
Pero bueno, que a por ellas, que algo bueno tiene que salir este año!! y yo quiero una de esas 9 plazas que se convocan. Ya os iré contando...
Entre tanto ir y venir de sentimientos y situaciones que han ocurido ultimamente en mis dia a dia, tenia los retos un tanto abandonados. Pero me vendrá bien seguir con ello...
Ahora que empieza a ahcer fresco, las salidas con la bici van a ser mucho menores, no quiero acabar enferma... Así que he decidido cambiar la bici por la natación.
Esta semana empezaré a ir a nadar, otro de mis retos, ¿porque? muy simple, porque el ejercicio es bueno, ayuda a poner la mente en su sitio. Me vendrá bien para deshacerme de la tensión acumulada que tengo en el cuerpo y poder soltar un poco la rabia, simplemente como un modo de desahogo para intentar tener la cabeza en el sitio durante el resto del dia y centrarme en mis quehaceres diarios. y es que tengo que estar bien para ser fuerte y visitar a mi padre y debo centrarme cuando estudio, pues mis oposiciones no pueden tardar ya mucho, seguimos esperando la fecha del primer examen, que a este paso se retrasará un montón....
Deseo poder ir a nadar al menos 2 o 3 dias a la semana, mi tobillo y mi espalda lo agradecerán. Ya veremos a ver si lo consigo...
Hoy quería seguir con los sentimientos de gratitud que llevo dentro.
En estos casi dos meses que mi padre sigue en la UCI, he estado reflexionando mucho, y acumulando rabia. Pero entre esos sentimientos de rabia, encuentro otros, como la alegría de ver como mis tios Ferran, Xelo, Pura y Pepe han dejado de ser mis tios. Y digo esto, porque este tiempo les he sentido casi como mis padres, no nos han dejado solos ni un momento a mi madre, mi hermano y a mí. Ahí han estado apoyándonos, intentando animarnos dentro de sus momentos de desánimo (y es que para ellos esta situación también es muy triste). Han apoyado a mi madre, han visitado y hablado con mi abuela, que ve como es posible que pierda a un hijo por segunda vez...
También me gustaría decir que tengo unos grandes primos, especialmente me gustaría nombrar a Maria, que casi todos los días me llama, simplemente para ver como estoy y contarme cualquier cosilla con tal de ue olvide un poquito y me ria.
Por todo ello, gracias por ser así y estar ahí. ¿Como sería mi gran familia sin vosotros?
Mariposa quiero ser y volar hasta tu lado escribir entre mis alas lo que dentro de mi tengo que son palabras de amor que por ti siento que me callo por dolor por no decirte: TE QUIERO
Hoy quería dedicarle mis palabras, este pequeño poema a alguien muy especial, una persona que cuando lo lea, ya sabrá que estoy hablando de él.
¿Porque? porque se lo merece, y ¿porque se lo merece? Porque me quiere mucho, porque se preocupa por mí, porque siempre está conmigo, pase lo que pase me apoya (aunque a veces yo no entienda ese apoyo y lo confunda con otros sentimientos). Porque ahora más que nunca me ha demostrado todo ese amor que lleva dentro, su paciencia y bondad. Porque ahora que es cuando más le necesito, no me deja nunca sola. Porque siento que me falta el aire cuando "discutimos", porque me siento la mujer mas afortunada cuando estoy con él, porque hace que quiera ser mejor persona. En definitiva, porque me sale de dentro del alma decirle lo mucho que le quiero y que le echo de menos cuando no puedo verle ni escuchar su voz...
MUCHAS GRACIAS POR ESTAR AHÍ SIEMPRE, SOBRETODO AHORA QUE PASO POR UNO DE LOS MOMENTOS MÁS DIFICILES DE MI VIDA.SIEMPRE...
Este dibujo en una servilleta es de un amigo, y me hizo pensar algunas cosas, por ello decidí poneroslo todo aqui.
¿Seriamos capaces de encontrarnos? Yo creo que la mayoría de nosotros no seríamos capaces de encontrarnos, puesto que no nos conocemos.
Las personas estamos demasiado ocupadas haciendo cosas, saliendo por ahí, trabajando, mirando la tele o incluso pasando miles de horas muertas delante de la pantalla del ordenador. Estamos más ocupados de gustarle a la gente o de parecer lo que no somos que de descubrir lo que somos en realidad.
Y la verdad es que es una pena, porque así pasamos la vida entera pensando en que cosas estan de moda, que hay de nuevo para nosotros, pero ¿para nosotros?¿como vamos a saber lo que es para nosotros si no sabemos quien somos? Así pasamos por la vida sin pena ni gloria, no dejamos nuestra huella en el mundo, y ya que estamos en él, ya que algún día lo tenemos que abandonar, es bonito poder dejar algo de nosotros entre los que se quedan algo más de tiempo.
Porque en esta vida es importante disfrutar, sí, pero también es importante hacer que los demás disfruten. Y no hay mejor manera de conocernos a nosotros mismos que disfrutando con y de los demás. Y si algún dia se rompen espejos, camaras de foto y video y desaparecen los reflejos en el agua, seguiremos sabiendo quienes somos sin necesidad de mirarnos.
Lo que voy a escribir ahora fue escrito por Audrey Hepburn: - Para labios atractivos, hablar con palabras amables - Para ojos adorables, busca lo bueno en las personas - Para una figura esbelta, comparte tu comida con el hambriento - Para un cabello hermoso, deja que un niño pase los dedos a través de ellos una vez al dia - Para el porte, camina con el conocimiento de que nunca caminarás solo Personalmente, me encantan estas frases, ya que no vienen más que a dar la razón al famoso dicho: "la belleza está en el interior". La belleza de una persona, no está en la ropa que usa, en la figura que tiene, lo guapa que sea o la forma en que se peina. ¿A quien le importa como tienes los ojos? eso no es más que biología, rasgos genéticos heredados de tu padre y que a cada cual le tocan al azar, nadie es responsable de como salió su cuerpo cuando le concibieron. La belleza de las personas se ve en el interior de sus ojos ("los ojos son el espejo del alma"), porque esos ojos manifiestan de manera ineludible lo que esa persona lleva en su corazón: odio, tristeza, comprensión, amor... y son más bonitos y brillantes cuanto más bonito, puro y verdadero es ese sentimiento. Las personas, al igual que todas las cosas, tienen que reafirmarse, renovarse, revitalizarse y redimirse... y esto solo ocurre cuando crees en ti mismo, estás seguro y contento con lo que haces contigo y con los demás y te sientes querido, ese sentimiento tan infinito como el universo. Por eso, nunca pases por encima de nadie, porque para el universo, tú no eres más importante que nadie. Si alguna vez necesitas una mano que te ayude, recuerda que podrás encontrarla al final de tu brazo, porque los demás pueden darte tu mano, pero esas solo tendrán su efecto, si primero la tuya propia es la que quiere ser socorrida y va en busca de los demás. Y es que a mis cortos años de experiencia, he comprendido que todos tenemos dos manos, una para ayudarnos y la otra para ayudar a los demás.
Ya hace casi un mes que atravieso una situacion complicada. Mi padre está enfermo, está muy grave, tanto que incluso los médicos no daban un duro por él.
Los primeros momentos fueron los peores, día tras día recibiamos las mismas noticias por parte de los médicos: no creemos que salga con vida, tiene la situación dificil, si sana será casi como un milagro...
Poco a poco esa situación se mantuvo en el tiempo, y los sentimientos que eso acarrea: falta de sueño, preocupación, tristeza, nerviosismo... Pero a todo se acostumbra el cuerpo y la mente, o eso dicen.
Hoy por hoy sigue estando igual de grave, ya le han quitado la sedacion y está con los ojos abiertos, pero solo oye ruidos, no entiende lo que le dices, no nos ve y no puede mover ninguna parte de su cuerpo mas que los ojos. En este mes he aprendido muchas cosas, aprendí a tener paciencia, aprendí a escuchar a mi madre, a ser fuerte por ella, porque si todos nos derrumbamos, la casa y la familia se van al traste. Yo soy la que hago la mayoria de las cosas de la casa, la que responde al telefono cuando no deja de sonar para preguntar por mi padre, la que entiende bien lo que dicen los médicos...
En general, sigo preocupada y algo triste, pero me armé de paciencia y comprensión para poder seguir adelante con todo. Me hago la fuerte, se que lo soy, pero me lo hago más de lo que soy, no quiero que nadie se preocupe por mí, no soy yo lo importante ahora. Pero la realidad es que cuando me quedo a solas lloro mucho, y hay dias, como hoy en el que me desespero... se me hace muy cuesta arriba ir a ver a mi padre, y que dia tras dia todo siga igual, que no mejora (aunque al menso tampcoo empeora), que tiene los ojos abiertos mirando al vacío, pensando en que en cualquier momento puede marcharse, es duro ver como se encuentra y que no puedes hacer nada para ayudarle, que es él quien tiene que luchar, ver como te dicen tiene buen aspecto, mientras que tu le ves la cara blanca y el cuerpo hinchado y sabes que ese no es su cuerpo, que dia a dia te pregunten como sigue (y agradezco la preocupacion) y tu no tiene mas que decir que malas noticias, incluso cuando no te apetece hablar con nadie...
Pero, también tengo que decir, que en esos dias en los que siento un poco de paz en mi, analizo y comprendo que la experiencia me esta sirviendo para conocerme un poco mejor, he visto en mi paciencia, fortaleza, amor... y para dar pasos en mi lucha por recuperar mi yo, apreciarme un poco más, aprender a habalr de mis sentimientos sin miedo, disfrutar de esos momentos de reflexión mientras muevo energias o respiro...
En fin, que solo deseo que mi padre se ponga bien, tarde lo que tarde, pero que su cuerpo sane. PAPÁ, TIENES QUE LUCHAR, TE TOCA SER FUERTE, PORQUE NO TE PUEDES MARCHAR, AUN TE NECESITO. Y AUNQUE TE LO DIGA POCAS VECES, TE QUIERO.
En mi mundo
-
Corriendo por los atajos de mi mente, desesperado por encontrar respuestas
rápidas, lo hago, pero son lo suficientemente precipitadas para aprender que
los...
Maleït dimarts
-
La represa d'aquests apunts pel passat mes de setembre (vegeu post més
avall) es va produir perquè necessitava expressar la ràbia que sentia en
aquells ...
Cosita Bonita
-
Aquella noche lo soñé. Soñé que rompía aguas, y que el parto se demoraba,
hasta el punto de que me mandaban a casa porque aun no era la hora. Pero lo
era. ...
Contra la Pornografía Infantil en Internet
-
20-N | Cuenta atrás para la Blogocampaña 2009
contra la Pornografía Infantil en Internet
::::::::::::::::::::: ACTUALIZADO HOY :::::::::::::::::::::
...
Ànims i desànims
-
Aquests dies estic una mica plof, diumenge em vaig tornar a costipar, per
segona vegada en menys d’un més. Això em fa estar decaigut i a més aquest
temps b...
Pensamiento
-
"Si alguna vez desaparecieran la Biblia y todos los Libros sagrados de la
humanidad, se podrían volver a escribir, porquetienen su origen en el único
libro...